montanha magica

fòrça tellurica

frontièira, frontèra

mans d’òmes

estatua viva

de tota color

davalar dins la cava

sabors del Sud

fraires de sang

practic

 

contact

 
Ont soi ? Indefugiblament, la question vos carcanha quand, tre lo primièr jorn, la vòstra agachada s’enauça despuèi las vinhas de Castèlmaure e se pausa sus la Sèrra. La pesuga montanha secarosa, ajaçada coma una vièlha leona aconsomida, empeirada, vos parla pas que de Sud. Los vòstres uèlhs sómian de sierras andalosas arrosentidas pel solelh de miègjorn. A la doçor de las òcras de l’Atlàs al solicolc. A la violéncia de la pampa argentina, quand s’amòda l’aura.
La Sèrra, la cal pas mespresar. Aquela montanha magica, que diriatz una corona de calcari que la vinha rosiga, apara de tota sa longor lo pichòt planastèl de Castèlmaure contra las marinadas descabestradas. Entre sos plecs subrevivon, dins una batèsta renadiva de longa amb la ròca, de garrigas sòbrias que la sola coquetariá ne son las sentors poderosas de la frigola, del romanin e de l’espic. Dins sas entralhas s’escondon de sorgents d’aiga, de balmas e maites mistèris.
A la lutz mediterranèa de la Sèrra respond, al Nòrd, la lusor sorna e anglaruda de longas rajadas d’esquistes negres. Aicí, coma en Corsega, lo maquís entravacós, de color entre verd e carbon, saila los penjals de trucs nauts que ten trevat despuèi sempre lo trepadís pesuc d’ardadas de pòrcs singlars de las sedas rufas e color de la tèrra. Entre avauces, cades, genibrièrs, arboces, amorièrs e mugas s’engulhan de viòls ont l’òme a pro pena s’a drech de passatge.